روایت نینا رستگار از اُپن استودیوی یادسپاری

برای من کلمات نمی‌توانند به اندازه دیدن آثار ملاحت، واقعیت جهان پیرامون او را توصیف کنند. آن روز عصر در «اُپن استودیو»ی اسفند، شیوه‌ی دیدن من تحت تأثیر چیزهایی بود که از او می‌شنیدم. آثارش چنان کمالی در خود داشت که جهان گفتگوی ما را مرئی کرد. یکپارچگی ترکیب‌بندی‌هایش به قدرتمندشدن تصاویرش منجر شده بود و بار احساسی را منتقل می‌کرد که از سطح تجربه‌ی زیسته‌ی هنرمند برمی‌خاست. من شاهد عقل و وجدان در زندگی روزمره‌ی او و در آثارش بودم و به گمانم آزادی مسئله‌ی اصلی ملاحت در ارتباطش  با اثرش و اجتماع  است. نقاشی‌هایش رابطه‌ی میان حال و گذشته بودند. درحالی‌که می‌دانست گذشته جایی برای زندگی کردن نیست و دربرخی از آثارش نشانه‌هایی بود مبنی بر اینکه او آنها را با روحی ناخشنود نقاشی کرده است.

نینا رستگار

فروردین چهارصد