این تصاویر عمل می‌کردند: نگاهی به نمایشگاه ملاحت محب‌خواه در گالری چوم

(read more)

شخصیت‌های داستانی در نقاشی‌های ملاحت محب‌خواه

هر چه هست فرم است، فرمی مسخ‌شده، ویران‌شده، نابود شده، درگیر وقایع و یا منتظر کامل شدن.
(read more)

روایت نیلوفر شیرانی از اُپن استودیوی یادسپاری

هیچ اطوار دیگری وضعیت معاصر ایران را با این شدت، صبوری و بی‌خیالی برای من به تصویر نکشیده که تصاویر ملاحت کشیده است.
(read more)

روایت نینا رستگار از اُپن استودیوی یادسپاری

نقاشی‌هایش رابطه‌ی میان حال و گذشته بودند. درحالی‌که می‌دانست گذشته جایی برای زندگی کردن نیست و دربرخی از آثارش نشانه‌هایی بود مبنی بر اینکه او آنها را با روحی ناخشنود نقاشی کرده بود.
(read more)

روایت نوید قویدل از اُپن استودیوی یادسپاری

(read more)

مرگ و زندگی در آثار ملاحت محب‌خواه

(read more)

روایت علی مشمولی از اُپن استودیوی یادسپاری

دیالوگی بین مرگ و زندگی، در حقیقت در فرایند مصور شدن این آثار پدید آمده است. جایی که هنرمند سعی کرده به مواجهه با مرگ برود و با احضار «نیستی»، افسارهای نفسگیر و پنهان مرگ را در دست بگیرد. این برخوردی رادیکال با مرگ است.
(read more)

هفت دریای بی زنهار؛ یادداشت مهسا فرهادی کیا بر مجموعه ی لیمبو

انسان‌های نقاشی‌های ملاحت محب خواه دوزخیانی مسخ شده‌اند که همچون ارواح سرگردان درون گسترۀ وسیعی از آب‌های کم عمق و پهناور درگذرند.
(read more)

یادداشت زرتشت رحیمی بر مجموعه ی لیمبو

گاهی مراحلی که هنرمند برای رسیدن به فرم مطلوب در کارش طی می‌کند به اندازه‌ی خود اثر مهم و قابل توجه است؛ تجربیاتی که در خلال آن‌ها پیوندی میان محتوا و شکل بصری کار به وجود می‌آید. نقاشی‌های ملاحت محب‌خواه در این دسته‌بندی قرار می‌گیرند.
(read more)

یادداشت علی اتحاد بر مجموعه ی لیمبو

سرزمین نقاشی‌های ملاحت محب خواه اقلیمی‌«بینابینی» است جایی که شکنجه نه از سختی که از فرسایندگی اش جانکاه می‌شود.
(read more)