شخصیتهای داستانی در نقاشیهای ملاحت محبخواه
هر چه هست فرم است، فرمی مسخشده، ویرانشده، نابود شده، درگیر وقایع و یا منتظر کامل شدن.(read more)
روایت نیلوفر شیرانی از اُپن استودیوی یادسپاری
هیچ اطوار دیگری وضعیت معاصر ایران را با این شدت، صبوری و بیخیالی برای من به تصویر نکشیده که تصاویر ملاحت کشیده است.(read more)
روایت نینا رستگار از اُپن استودیوی یادسپاری
نقاشیهایش رابطهی میان حال و گذشته بودند. درحالیکه میدانست گذشته جایی برای زندگی کردن نیست و دربرخی از آثارش نشانههایی بود مبنی بر اینکه او آنها را با روحی ناخشنود نقاشی کرده بود.(read more)
روایت علی مشمولی از اُپن استودیوی یادسپاری
دیالوگی بین مرگ و زندگی، در حقیقت در فرایند مصور شدن این آثار پدید آمده است. جایی که هنرمند سعی کرده به مواجهه با مرگ برود و با احضار «نیستی»، افسارهای نفسگیر و پنهان مرگ را در دست بگیرد. این برخوردی رادیکال با مرگ است.(read more)
هفت دریای بی زنهار؛ یادداشت مهسا فرهادی کیا بر مجموعه ی لیمبو
انسانهای نقاشیهای ملاحت محب خواه دوزخیانی مسخ شدهاند که همچون ارواح سرگردان درون گسترۀ وسیعی از آبهای کم عمق و پهناور درگذرند.(read more)
گزارش روزنامه ی دنیای اقتصاد از نمایش دو اثر از مجموعه ی لیمبو در منتخب نسل نو
زمانی که روبهروی اثر قرار میگرفتید، اثری از خود در آن مییافتید؛ چرا که کار دولایه بود و لایه دوم، یعنی پس زمینه هر دواثر، از آیینه ساخته شده بود.(read more)
یادداشت زرتشت رحیمی بر مجموعه ی لیمبو
گاهی مراحلی که هنرمند برای رسیدن به فرم مطلوب در کارش طی میکند به اندازهی خود اثر مهم و قابل توجه است؛ تجربیاتی که در خلال آنها پیوندی میان محتوا و شکل بصری کار به وجود میآید. نقاشیهای ملاحت محبخواه در این دستهبندی قرار میگیرند.(read more)
یادداشت علی اتحاد بر مجموعه ی لیمبو
سرزمین نقاشیهای ملاحت محب خواه اقلیمی«بینابینی» است جایی که شکنجه نه از سختی که از فرسایندگی اش جانکاه میشود.(read more)