In “The Installation of Remembrance: Body,” Malahat Mohebkhah cuts and sews pieces of silk to create a mosquito net the size of a double bed, an object that carries her memories and suffering. This three-dimensional structure, reminiscent of Tracey Emin’s confessional approach in “My Bed” (1998), reflects the artist’s conflicting emotions toward bed, the most intimate site we inhabit each day. It is a space for rest and the release of the body, yet one that can be haunted by nightmares; a place to experience security in another’s arms, yet simultaneously, a precursor to the deepest wounds in moments of vulnerability.

The mosquito net in “Remembrance” becomes a shield that the artist holds for herself — a barrier that, paradoxically, protects her from pain and agony by the very exposition of her inner self: a veil without a veil. Rather than seeking refuge beneath it, she depicts images of her body upon its surface, transforming it into an open, yielding space that invites the viewer in. This transparent bed-chamber can be observed and explored from both inside and outside. By rejecting notions of shame and privacy, the artist creates an arrangement that fosters a shared experience between herself and the observer.

Mahsa Mohammadi

یادسپاری: تن

ملاحت محب‌خواه در اثر «چیدمان یادسپاری: تن» با برش‌زدن حریر و دوختن تکه‌ها به یکدیگر، پشه‌بندی در ابعاد تخت دونفره می‌سازد که حامل خاطرات و رنج‌های اوست. این ساختار سه‌بُعدی، ضمن یادآوری رویکرد اعتراف‌گویانه هنرمند مشهور تریسی امین در اثر «تخت من» (1998)، به احساسات متناقض هنرمند نسبت به خصوصی‌ترین فضایی که در طول شبانه‌روز در آن قرار می‌گیریم، یعنی «تخت‌خواب»، اشاره دارد: فضایی برای آرمیدن و رها کردن تن، که گاه زیر سایه کابوس تهدید می‌شود؛ مکانی برای تجربه امنیت در برِ دیگری، اما هم‌زمان زمینه‌ساز عمیق‌ترین زخم‌ها در آسیب‌پذیرترین حالت.

پشه‌بندِ «یادسپاری» محافظی است که هنرمند برای خود برپا می‌کند؛ حائلی که، برخلاف انتظار، با در معرض قرار دادن درونیات هنرمند، او را از درد و رنج دور می‌کند: یک پرده بی‌پرده. او به‌جای پناه گرفتن زیر پشه‌بند، تصاویری از تنش را بر آن نقش می‌زند و نهایتاً حجمی پذیرا و گشوده می‌سازد که مخاطب را به درون خود راه می‌دهد. این خوابگاه شفاف را می‌توان از بیرون و درون نگریست و به‌دقت کاوید. بدین سیاق، هنرمند با پس زدن  مفاهیمی نظیر شرم و امر خصوصی، چیدمانی خلق می‌کند که امکان شکل‌گیری تجربه‌ای مشترک میان او و مخاطب را مهیا می‌سازد. 

مهسا محمدی